فنول

فنول

فنول که با نام‌های هیدروکسی بنزن وکربولیک اسید نیز شناخته می‌شود, یکی از قدیمی‌ترین آنتی سپتیک‌ها است که در سال ۱۸۶۷ در جراحی وارد شد. فنول یکی از ترکیبات ساده آلی بوده که از اتصال یک گروه هیدروکسیل و یک حلقه بنزنی تشکیل می‌شود.

ویژگی های ساختاری فنول

 فنول خالص جامدی سفید رنگ با دمای ذوب ‎۴۲  درجه سانتی گراد یا ‎۱۰۸ درجه فارنهایت است.

  فنول به‌طور معمول قابل انحلال در آب می‌باشد و خاصیت اسیدی ضعیفی دارد.

 فنول با غلظت بالا می‌تواند باعث سوختگی پوست شود.

 دمای جوش فنول ها به علت پیوند هیدروژنی، کاملاً بالاست.

 فنول در هوا کمی اکسیده می‌شود و در اثر حرارت می‌تواند استرلیزه شود.

موارد استفاده فنول

 فنول به عنوان یک گند زدا استفاده می‌شود.

 فنول بر روی انواع باکتری‌ها و قارچ‌ها و ویروس‌ها اثر کشنده دارد.

 فنول می‌تواند در علم پزشکی به عنوان یک ماده بی هوش‌کننده و همچنین یک ماده ضد عفونی‌کننده مورد استفاده قرار گیرد.

ترکیباتی که در آن بیش از یک گروه هیدروکسیل متصل به حلقه بنزن باشد را ترکیبات پلی هیدریک فنول می نامند. ترکیبات پلی فنولیک طبیعی بسیار با ارزش بوده و دارای خاصیت مهارکنندگی رادیکالهای آزاد هستند. رادیکالهای آزاد با حمله به غشا سیتوپلاسمی و نابود کردن آن، به DNA دسترسی پیدا کرده و از طریق تغییر آن باعث بیماریهایی مثل سرطان می شوند.

آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان، فنول را به عنوان ماده‌ای غیر سرطان زا طبقه‌بندی کرده‌است.

ثبت ديدگاه